1. Najlepsza niespodzianka!
Siedziałam
przeglądając ostatni numer National Geographic, chociaż znałam go już na
pamięć. Siedziałam w wypożyczalni. Akurat mieliśmy zastój. W wypożyczalni,
sklepie, szkole jazdy na nartach/ desce snowboardowej pracuję od obecnej zimy.
Zaś gdzieś od roku pomagam tu. Jako, że zrobiłam kurs pomocnika instruktora
mogłam prowadzić proste lekcje jazdy. W czerwcu kończyłam 18 lat, więc mój
szefo- przyjaciel Kuba załatwił mi tu pracę. W grudniu miałam zamiar robić
ostateczny kurs, aby na stałe wkręcić się do ekipy. Nie podobało się to moim
rodzicom, gdyż na czas pracy wyjeżdżałam do Wisły gdzie mieści się szkoła, na
stale mieszkam w Katowicach. Wynajmowaliśmy tu od parędziesięciu lat domek, a
raczej piętro u jednej gospodyni. Było mi to na rękę, gdyż był to mój drugi
dom.
-Magia, że jak rano wychodziłem to czytałaś to samo, wracam,
jest 12, a ty nadal to samo.- zaśmiał się Łukasz, instruktor wchodząc do
budynku a raczej ogrzewanej budki.
-Co ja ci poradzę, że ja sobie żadnej książki nie wzięłam, a
następny numer wychodzi po feriach.- był to ostatni weekend przed feriami.
-Czekaj, czekaj czy ty przypadkiem nie miałaś jakiegoś
sprawdzianu z historii?- z biura głowę wychylił Kuba. Poznałam go ponad rok
temu, na stoku. Zobaczył jak męczę się na desce i pomógł mi. Tak jakoś
rozkręciła się nasza znajomość, że wkręcił mnie do ekipy. Znał moich rodziców i
kiedyś obiecał mi, że się mną zajmie jak tu będę. Był starszym troskliwym
bratem.
-Ty zawsze musisz wszystko zepsuć! Tak mam. Ale to jest
tylko historia i…
-Menadżerska- dwa języki, geografia. To, że wybrałaś ją
zamiast historii nie znaczy że masz ją olewać! Wiesz ile jej będziesz miała na
studiach?- turystyka, już wybrane.
-Dobrze tato, dzisiaj się jej pouczę. –uśmiechnęłam się.
–Jutro też. Obiecuję! Może od razu zacznę?
-Świetn…- w tym momencie usłyszeliśmy dzwonek jego telefonu.
–Tak słucham? Tak, tak Panie Janie.
Zniknął za drzwiami biura.
-To co to tam masz z tej historii?- zapytał Łukasz, który
już pozbył się całego ekwipunku narciarskiego.
-Rewolucja francuska… okropieństwo!- w tym momencie w
drzwiach ukazała się Blanka, która wróciła z przerwy obiadowej.- Cześć!
-Hej, hej! Jest Kuba?- zapytała.
-Jest, rozmawia przez telefon. –pokazał Łukasz.
-Z kim? Wiecie może?- Pan Jan, był dyrektorem skoczni w
Wiśle. Dobry kolega Kuby, a raczej jego taty. Nasza szkoła była zaprzyjaźniona
ze skocznią, sponsorowaliśmy zawody, a wiele z nas było wolontariuszami na
zawodach. Kolejne odbywały się za dwa tygodnie tutaj.
-Z panem Janem, dyrektorem skoczni. –skoki, to była moja
pasja, od dawna, jeździłam na wiele konkursów w kraju, oglądałam transmisję,
jednym słowem kibic na całego.
Rozmawialiśmy o moim sprawdzianie z historii, egzaminach
Blanki, która studiowała ochronę środowiska, oraz o różnych innych głupotach,
gdy pojawił się Kuba.
-Ola! Mam do ciebie propozycję. – zaczął powoli.- Pan Janek
potrzebuje kogoś, kto byłby takim łącznikiem, opiekunem skoczków na czas ich
pobytu tutaj. Chciałby, żeby był to ktoś zaufany, moja prawa ręka. Pomyślałem o
tobie, bo się tym interesujesz, znasz angielski, masz dobry kontakt z ludźmi.
Tylko że jest mały problem… Nie wiem czy nie musiałabyś opuścić kilku dni w
szkole.
-Ale ja mam ferie przecież.- byłam jeszcze w wielkim szoku.
Ja? Skoczkowie?
-To rozwiązuje sytuacje, bo to będzie kwestia dwóch dni,
może jednego. –uśmiechnął się.- Jeżeli oczywiście się zgodzisz.
-Kuba…. Ja… Uwielbiam cię! Jesteś najlepszym starszym bratem
na świecie! Bratem-nie bratem!- rzuciłam się mu na szyję- Tylko nie wiem co
rodzice na to.
-Spokojnie ja z nimi pogadam. Ale ty musisz obiecać, że
ogarniesz naukę! Nie tylko tą cholerną rewolucję. To co wchodzisz w to?
-A jak miałabym się nie zgodzić?- zaśmiałam się.
-To zbieraj się! Idziemy do hotelu. –wzięliśmy kurtki i
ruszyliśmy w stronę budynku oddalonego od stoku jakieś 500 metrów.
***
Tak więc pierwszy rozdział ;) Mam serdeczną prośbę ;) czytasz? skomentuj ;) także chętnie widziane są linki waszych blogów, chętnie poczytam ;))
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz